Łysienie

Zbyt intensywne wypadanie włosów jest problemem, z którym borykają się zarówno kobiety jak i mężczyźni. Nadmierne wypadanie włosów czyli tzw. łysienie jest uwarunkowane genetycznie, zależne od stosowanej diety, a także od sposobu życia. Człowiek z całych sił pragnie powstrzymać proces wypadania włosów, a przecież sam często wpływa na taki stan. Negatywny wpływ to niewłaściwa dieta, mało witamin, stres, a także narażanie włosów na działanie mechaniczne tj. czesanie, suszenie, niejednokrotnie szkodliwe zabiegi kosmetyczne.

Łysienie w znacznym stopniu i dużo wcześniej dotyczy mężczyzn niż kobiet. Czynnikiem, który sprzyja procesowi łysienia jest męski hormon dihydrotestosteron (DHT).

Androgeny to męskie hormony płciowe (testosteron, dwuhydrotestosteron), wytwarzane głównie przez komórki śródmiąższowe Leydiga w męskich gruczołach płciowych (jądrach), które także, choć w niewielkich ilościach, występują w organizmie kobiecym. Hormony pełnią funkcję przekaźnika sterując działaniem narządów oraz ich układów. U mężczyzn łysina pojawia się już przy normalnej pracy hormonów, natomiast u kobiet łysienie spowodowane jest zazwyczaj nadmierną produkcją męskich hormonów płciowych. Zbliżony efekt daje też przyjmowanie leków zawierających androgeny, jak również spowodowane może być nadwrażliwością mieszków włosowych na męskie hormony płciowe (wówczas łysienie pojawia się nawet przy nieznacznym podwyższeniu poziomu androgenów). Wahania hormonalne mogą powodować nadmierną utratę włosów również w początkowym okresie fazy przekwitania. Podczas gdy u mężczyzn łysienie w wyniku dziedziczonej skłonności nie uznaje się za chorobę, u kobiet z łysieniem wiążą się dwa stany chorobowe. Pierwszy stan chorobowy to podwyższony poziom androgenów (poza wpływem na owłosienie) powoduje zaburzenia w pracy całego organizmu. Drugi stan chorobowy to utrata włosów oznaczający dla pań jednoznacznie oszpecenie i wiąże się z nieatrakcyjnością, doprowadzając do emocjonalnych rozterek. Należy pocieszyć strapione kobiety, iż, przebieg genetycznie uwarunkowanego łysienia jest u kobiet znacznie rzadziej tak radykalny, jak u mężczyzn i tylko w wyjątkowych przypadkach prowadzi do wytworzenia się zakoli nad skroniami czy całkowitego wyłysienia nad czołem.

Proces wypadania włosów w obszarach zagrożonych nie rozpoczyna się gwałtownie. W pierwszym stadium włosy stają się w danym miejscu znacznie krótsze i cieńsze, tak, że z wolna zaczynamy dostrzegać prześwity skóry głowy, aż w końcu w tych miejŹscach pozostaje tylko delikatny puszek jasnych, wełnistych włosków. Niezależnie od cech indywidualnych powstawanie łysiny u mężczyzn przebiega podobnymi etapami. Najpierw przesuwa się ku górze granica włosów nad czołem. Zakola na skroniach stają się coraz głębsze, aż wreszcie dochodzą do wykształconej na okrągło łysiny na czubku głowy tzw."tonsury".

Powstawanie łysiny rozpoczyna się u mężczyzn już między 20-tym a 30-tym rokiem życia. Proces wypadania włosów przebiega skokowo. Na początku można zaobserwować wzmożone wypadanie włosów raz lub dwa razy w ciągu roku, następnie okresy te rzadziej występują. Jeżeli nasz organizm przetrwa pierwszy kryzys, kolejnego powrotu „utrapienia” możemy spodziewać się między 35-tym a 45-tym rokiem życia. Wówczas utrata włosów ciągnie się od 3 do 4 lat. U większości mężczyzn łysina dochodzi wówczas do stadium końcowego. Osiągnięty stan utrzymuje się niezmiennie przez lata i dopiero w sędziwym wieku proces łysienia się odnawia.

U mężczyzn łysienie ma charakter miejscowy, w pierwszej kolejności wypadają włosy na czołowych zakolach i stopniowo łysina przesuwa się do tyłu. U kobiet wypadanie włosów to ich przerzedzanie, więc łatwiej jest zamaskować proces ich wypadania. Nadmierne wypadania włosów u kobiet następuje w późniejszym wieku, najczęściej w okresie menopauzy, choć można obserwować znaczną ich utratę w okresie ciąży lub w przypadku choroby, gdy organizm nie otrzymał wystarczającej ilości niezbędnych witamin.

Zatrzymać wypadanie włosów to sprawa znacznie łatwiejsza niż uzyskanie ich odrostu. Najważniejsze jest właściwa diagnoza. Im wcześniej rozpoczniemy leczenie łysienia - tym lepiej dla Nas!

U dorosłego człowieka, niezależnie od wieku, płci, może wystąpić kilka rodzajów łysienia. Mają one zróżnicowane przyczyny, objawy oraz przebieg. W zależności od rodzaju łysienia stosuje się różne metody terapii. Najważniejszym krokiem w walce z łysieniem jest konsultacja dermatologiczna, gdzie lekarz określi typ łysienia i dobierze skuteczną i bezpieczną metodę leczenia.

Na podstawie badania mikroskopowego można zróżnicować łysienie poporodowe, łysienie spowodowane talem, łysienie spowodowane lekami antymitotycznymi, łysienie plackowate.

Za pomocą biopsji owłosionej skóry głowy można odróżnić łysienie plackowate od nawykowego wyrywania włosów, zmiany nowotworowe. Za pomocą badania histopatologicznego lub immunofluorescencyjnego można ustalić rozpoznanie tocznia rumieniowatego, liszaja płaskiego i twardziny.

Jeśli jesteś narażeni na stresy, cierpimy na jadłowstręt psychiczny, gdy farbujemy włosy to może być także przyczyną nadmiernego wypadania włosów.

Obecnie na rynku dostępne są różnorodne szampony, odżywki, zioła proponowane jako środki zapobiegające łysieniu. Jednak zdecydowana większość posiada jedynie działanie odżywiające, wzmacniające włosy, regenerując ich strukturę i poprawiając kondycję. Bezpieczne i skuteczne leczenie problemu łysienia powinno odbywać się tylko pod kontrolą lekarza dermatologa. Wizyta u lekarza pozwali ustalić rodzaj łysienia, jego przyczynę i dobrać właściwą dla pacjenta formę terapii. Uzyskajmy najwięcej informacji o wszystkich dostępnych metodach leczenia.